مادری پیر و پریشان احوال                           عمر او بود فزون از پنجاه

زن بی شوهر و از حاصل عمر                       یک پسر داشت شرور و خودخواه

دیده بود او به بر مادر خویش                        یک گره بسته زر گاه به گاه

شبی آمد که ستاند آن زر                              بکند صرف عملهای تباه

مادر از دادن زر کرد ابا                                گفت رورو که گناهست گناه

این ذخیره است مرا ای فرزند                         بهر دامادیت ان شاالله

پسر افشرد گلوی مادر                                 سخت چندان که رخش گشت سیاه

نیمه جان پیکر مادر بگرفت                          به سر دوش و بیفتاد براه

بردو در چاه عمیقی افکند                             کز جنایت نشود کس آگه

شد سرازیر پس از واقعه او                          تا نماید به ته چاه نگاه

از ته چاه بگوشش آمد                               ناله زار و حزینی ناگه

آخرین گفته ی مادر این بود                       آه فرزند نیفتی در چاه

با تشکر از عباسعلی صابری